-20u.11.- De bel gaat. 'Wie gaat er?' vraag ik aan Tom, ik lig in zijn armen in de zetel, bij Tom thuis. De jongens zijn naar vrienden. Tom kreunt. 'Ok, ik ga wel.' Zucht ik. Tom is bij mij gebleven omdat hij me vreselijk heeft gemist, hij heeft me de hele toer in geuren en kleuren verteld. Daarna heeft hij me een 'souvenirtje' gegeven en dan hebben we gezoend, lang gezoend. Hij blijft elke keer veel te lang weg. We zaten net naar een een film te kijken.
Ik sta op, terwijl Tom de film op pauze zet. Gustav, Georg en Bill had ik vandaag nog niet gezien, Simone is weg voor haar werk weg dus ze miste de thuiskomst van haar zoons. Ik knip het licht in de hal aan en draai de sleutel in het slot om. Als ik de deur open zie ik drie grijnzende gezichten voor mij staan, een gezicht verstrakt als hij ziet wie er de deur open doet, Bill. Ik gun hem niet eens een blik en omhels dan Gustav en Georg glimlachend. Bill kijk ik minachtend aan. Ik ga dan met Gustav en Georg druk pratend over de toer binnen en laat Bill achter. Ik hoor hem de deur sluiten. Terug in de woonkamer zet ik me weer in de armen van Tom. Ik zie dat hij bezorgd naar Bill kijkt, zijn blik gaat over naar mij maar ik wend vlug mij gezicht af naar de televisie.
-00u.27.- Tom en ik liggen in bed, Georg en Gustav zijn naar huis, Bill is gaan slapen.
'Roos! Hij gaat eraan kapot, daarnet toen we allebei alleen in de keuken stonden, zei hij dat hij zich rot voelde omdat jij niet eens iets tegen hem zegt. Je gunt hem niet eens een niets zeggende blik, het moet altijd, boos, minachtend of weet ik veel wat zijn.' 'Tom, begrijp je het dan niet? Hij heeft me gewoon laten stikken! We waren altijd al goede vrienden, ik zou zo iets nooit laten schieten zonder reden, dàt weet je. Waarom belde hij me niet meer? Omdat hij het druk had? Dàt kon hij nog tegen mij zeggen, hij wist dat ik dat zou begrijpen. Maar jij, Georg en Gustav bleven bellen en Bill nam niet eens de moeite voor een telefoon vast te nemen. Terwijl hij op dàt moment een betere vriend voor mij was. En toen hij thuis kwam zag ik gewoon dat hij helemaal anders is geworden, de roem is naar zijn hoofd gestegen, Tom.' 'Het is mijn broer, mijn tweelingbroer, Roos. De roem is niet naar zijn hoofd gestegen. Op toer is hij de oude Bill zoals altijd.' 'Waarom tegen mij dan niet meer? Omdat hij zich wil bewijzen als knappe ,coole beroemdheid?' Tom is stil, daar kan hij niet op antwoorden. 'Ik heb frisse lucht nodig.' Ik slaag de dekens van me af en neem een grote vest van Tom van een stoel. 'Roos...' Ik gooi de deur dicht en ga naar de trap naar de zolder. Daar open ik zacht het raam en kruip het platte dak op. Dit plekje heb ik ontdekt door Tom, hier liet hij me ooit de sterren zien. Ik ga op mijn rug liggen en kijk naar de sterrenhemel. Na een tijdje hoor ik ergens gesnik. Ik zet me recht en probreer te horen vanwaar het komt. Het komt duidelijk van de rechterkant van het dak. Ik kruip op handen en knieen naar de rand van het dak. Daar ligt wat lager het dak van de garage, daarop komt het raam van Bill's kamer opuit. Als ik om de rand van het dak kijk zie ik een gedaante onder het raam zitten met opgetrokke knieen. Dat is duidelijk Bill, je ziet nog enkele haarpieken omhoog staan. Zou hij aan het huilen zijn... voor mij? Nadat wat Tom zei kon dat goed zijn. Misschien ben ik iets te hard geweest tegen hem. Maar hij heeft me wel aan de kant geschoven voor de roem.
Ik word moe dus probeer ik me zo stil mogelijk om te draaien en op te staan. Maar ik laat per ongeluk enkele steentjes van het dak vallen. Ik zie nog net dat Bill zijn hoofd optilt. 'Shit.' Mompel ik tegen mezelf. 'Is daar iemand?' vraagt Bill met een zwakke stem. Ik loop stilletjes terug naar het raam en klim weer naar binnen. Op mijn tippen loop ik naar de kamer van Tom , voorzichtig open ik de deur en sluit hem weer , ik gooi de vest van Tom weer op de stoel en ga onder de dekens liggen naast Tom. Al vlug voel ik zijn vertrouwde armen om me heen. 'Ik hou van je.' Murmelt hij in zijn slaap. 'Ik ook van jou.' Zeg ik terug. Ik kan niet slapen,ik heb nu echt nood aan het advies van Mike. Wat ik me echt afvraag is:' Is Bill er echt zo kapot van?'
